Στο δρόμο για την Πυθία: Αγραφα-Καρπενήσι-Δελφοί, το ευρωπαικό μονοπάτι Ε4

Κυκλοφόρησε από τον Εκδοτικό Οίκο Σ. Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ το τρίτο βιβλίο του Στέφανου Σταμέλλου με τίτλο: «Στο δρόμο για την Πυθία:  Άγραφα – Καρπενήσι – Δελφοί, το Ευρωπαϊκό Μονοπάτι Ε4»

Στο βιβλίο περιγράφεται ένα οδοιπορικό οκτώ ημερών ακολουθώντας τη διαδρομή του Ε4 από τα Άγραφα έως τους Δελφούς.  Το τμήμα αυτό του Ε4 διασχίζει μια από τις σημαντικότερες περιοχές της κεντρικής Ελλάδας, με ένα εντυπωσιακό γεωγραφικό ανάγλυφο και με μια ποικιλία ξεχωριστή: βουνά, ποτάμια, δάση, καθώς και πλούσια πανίδα και χλωρίδα με σπάνια είδη. Μια περιοχή με ιδιαίτερη ομορφιά, χωριά με πλούσια παράδοση και ιστορία∙ αλλά και μια διαδρομή ιδανική για πεζοπόρους και ορειβάτες, που επιδιώκουν πολυήμερες περιπλανήσεις στη

Κυκλοφόρησε σε βιβλίο "Από τον Παγασητικό έως τον Αμβρακικό, ένα οδοιπορικό στα πρώτα σύνορα της Ελλάδας"

Με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου μου: «Από τον Παγασητικό έως τον Αμβρακικό, ένα οδοιπορικό στα πρώτα σύνορα της Ελλάδας», θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους με βοήθησαν για την έκδοσή του, ένα δύσκολο για μένα εγχείρημα.

Το βιβλίο είναι ένα αφήγημα, μια βιωματική περιγραφή ενός οδοιπορικού έντεκα ημερών στα πρώτα σύνορα του σύγχρονου ελληνικού κράτους με τα πόδια, μια κατάθεση ψυχής και μια μαρτυρία, προϊόν της αγάπης για το βουνό και την περιπέτεια.

Σκοπό έχει να αναδείξει, έστω με αυτό τον τρόπο, τον ρόλο που έπαιξαν τα πρώτα σύνορα της Ελλάδας στην περίοδο των πενήντα χρόνων, από το 1832 έως το 1881 - μια οριογραμμή που άλλαξε δραματικά τα δεδομένα και τις ισορροπίες στις περιοχές που χαράχτηκε - και τον ιδιαίτερο ρόλο της ληστοκρατίας στις πρώτες δεκαετίες της απελευθέρωσης.

Σκοπό επίσης έχει να παρακινήσει τις τοπικές κοινωνίες και την αυτοδιοίκηση

Από την Κρέντη στο Καρπενήσι, στο ευρωπαικό μονοπάτι Ε4

Από την Κρέντη στο  Καρπενήσι, στο ευρωπαϊκό Μονοπάτι Ε4

Του Στέφανου Σταμέλλου*

Μάλλον πρέπει να ανατέλλει νωρίτερα ο ήλιος στα αγραφιώτικα χωριά, γιατί δεν κατάλαβα πώς προχώρησε η ώρα. Ήταν 7.30 το πρωί όταν κατέβηκα στη ρεσεψιόν και αρνήθηκα να πιω καφέ στον κ Μάκκα αποχαιρετώντας τον στα γρήγορα για να μην χάσω χρόνο. Έπρεπε να είμαι στο Καρπενήσι πριν από τις τρεις. Η εφαρμογή στο κινητό έγραψε: Start time 07.34’ Μετά άρχισε να τρέχει ο χρόνος ... κι εγώ πάσχιζα να τον συγκρατήσω.  Κι έπρεπε να υπερασπιστώ την παραδοχή ότι η ψυχική δύναμη και η θέληση είναι αυτή που κερδίζει τελικά στη ζωή. Έφυγα ανηφορίζοντας στην άσφαλτο για το Κερασοχώρι, που απέχει 3 χιλιόμετρα από την Κρέντη.

Δεν ήμουνα πολύ φορτωμένος, όμως ένιωθα βαρύς. Περνώντας από

Γέφυρα Καρβασαρά - Κρέντη, στο ευρωπαικό μονοπάτι Ε4

 

Γέφυρα Καρβασαρά - Κρέντη, στο Ευρωπαϊκό Μονοπάτι Ε4

Του Στέφανου Σταμέλλου*

Συνεχίζοντας την περιγραφή του οδοιπορικού στο Ευρωπαϊκό Μονοπάτι Ε4 από τα Άγραφα ως το Καρπενήσι, όπως υποσχέθηκα, πάμε μαζί αυτή τη φορά στην κοιλάδα του Αγραφιώτη από τη Γέφυρα του Καρβασαρά ως την Κρέντη.

Προχωρώντας - είμαστε στο 12^ο χιλιόμετρο από τα Άγραφα και κοντεύει να μεσημεριάσει - μου φαινόταν ότι είχα μπει σε έναν κόσμο, όπου η επικοινωνία γίνεται με τις φωνές των πουλιών και το μουρμουρητό του νερού∙ και ότι τα ανθρώπινα λόγια δεν

Γεννήθηκα πριν εξήντα τέσσερα χρόνια ακριβώς… Πότε πέρασαν;

Γεννήθηκα πριν εξήντα τέσσερα χρόνια ακριβώς… Πότε πέρασαν;

Γεννήθηκα σ’ ένα χωριό
μια Πέμπτη μεσημέρι.
Γιατρός δε με ξεπέταξε
μα της γιαγιάς το χέρι.
[Παραλλαγή του «ΣΦΕΝΤΟΝΑ», του Βασίλη Παπακωνσταντίνου]

«Στην αρχή ήταν το χάος. Μετά γεννήθηκα εγώ...» κι όλα έγιναν ωραία! Γεννήθηκα πριν εξήντα τέσσερα χρόνια ακριβώς - 28 Γενάρη 1954 γράφει η ταυτότητα και το πιστοποιητικό γέννησης του δήμου - στα Πετράλωνα Ευρυτανίας στο σπίτι μας στην «εξοχή», μια ώρα έξω από το χωριό μέσα σε ένα έντονο ορεινό ανάγλυφο και μια πλούσια φύση με δάση, ρέματα, νερά, άγρια ζώα και πουλιά, σε ένα περιβάλλον αγροτοκτηνοτροφικό με καλλιέργειες και όλων των ειδών τα καρποφόρα δέντρα και με φόντο τη

"Ο Ευρυτάνας της Εβδομάδας", ένα τιμητικό αφιέρωμα στον "ΕΥΡΥΤΑΝΙΚΟ ΠΑΛΜΟ"

 

Αυτές ήταν οι καστανιές μας

Αυτές ήταν οι καστανιές μας

Το χωριό μας ήταν καστανοχώρι, όπως και τα περισσότερα παρατυμφρήστια χωριά και από την πλευρά της Ευρυτανίας και από την πλευρά της Φθιώτιδας. Όλες οι οικογένειες, και οι πιο φτωχιές, είχαμε καστανιές. Όμως είχαμε την ατυχία να δούμε τις καστανιές να ξεραίνονται σχεδόν όλες από μια ασθένεια που δεν μπορέσαμε να την αντιμετωπίσουμε. Σήμερα υπάρχουν ελάχιστες υγιείς και η παραγωγή είναι πολύ

Κειμήλια και μνήμες, στοιχεία από το "οικογενειακό μουσείο" στην εξοχή

Κειμήλια και μνήμες, στοιχεία από το "οικογενειακό μουσείο" στην εξοχή. Το σπίτι στη φύση, στα όρια της αυτάρκειας και της ελευθερίας [«Tο μέγιστον όφελος από την αυτάρκεια: η ελευθερία», Επίκουρος]. Εκεί η ελευθερία έχει διαφορετικά "Επικούρεια" χαρακτηριστικά: ζεις σε συμφωνία με τη φύση και διδάσκεσαι από τα πράγματα και τις ανάγκες. Μια σύνθετη σχέση επομένως, κι έντονα φορτισμένη. 

[δείτε εδώ:

«Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε»… Κάπως έτσι είναι η ζωή ή κάπως έτσι ήταν…

Ερειπωμένα σπίτια, «εξοχίτικες» αγροικίες, ταλαιπωρημένα από το χρόνο και τις κακουχίες, μέσα στο δάσος και τα εγκαταλειμμένα χωράφια. Βασικό χαρακτηριστικό τους η ανθρώπινη απουσία και η εγκατάλειψη. Θυσία στο βωμό του χρόνου και της ανελέητης πραγματικότητας.

Σπίτια που κατασκευάστηκαν στην εποχή του μεσοπολέμου ή και μετά τον εμφύλιο για να στεγάσουν πολλές ελπίδες και όνειρα για μια καλύτερη ζωή, να φιλοξενήσουν και τις

Το φαράγγι του Αγιατριαδίτικου ποταμιού και το πέρασμα των Στενών

Το φαράγγι του Αγιατριαδίτικου ποταμιού και το πέρασμα των Στενών Αναμνήσεις και «βουτιές» στο παρελθόν … περπατώντας στα μονοπάτια που διάβαινα παιδί

Του Στέφανου Σταμέλλου*

 Η σκέψη να κάνουμε τη διάσχιση του φαραγγιού του Αγιατριαδίτικου ποταμιού και το πέρασμα των Στενών ήταν παλιά. Ήταν μια υπόσχεση και δέσμευση συναισθηματική, αλλά και μια «υποχρέωση» για μας που μεγαλώσαμε στην «εξοχή», σ’ αυτή την περιοχή με την άγρια ομορφιά και την ξεχωριστή ιστορία. Και να που η υπόσχεση τελικά υλοποιήθηκε…

Πολλές φορές η αχνή σκιά των παιδικών μας χρόνων μας σπρώχνει στο να φρεσκάρουμε τη μνήμη κάνοντας γυρίσματα πίσω. Κι όταν «φεύγουν» οι άνθρωποι, μένουν τα άδεια εγκαταλειμμένα και μισογκρεμισμένα σπίτια, τα δέντρα, αλλά και τα πιο σταθερά: τα βουνά, τα ρέματα, τα χωράφια, τα βράχια, τα φαράγγια και οι «αρχαίες σκουριές», για να παίξουν αυτό το ρόλο, της προσωρινής φιλοξενίας της