Όχι ανεμογεννήτριες στα όμορφα ελατοδάση της Ευρυτανίας!

Το ελατόδασος του Δασαρχείου Φουρνά Ευρυτανίας είναι το 2ο μεγαλύτερο σε μέγεθος στην Ελλάδα με την καλύτερη ποιότητα ελάτινου ξύλου. Ξεκίνησε το ξήλωμα. Οι πρώτοι τέσσερις αιολικοί σταθμοί στα όρια του δασαρχείου και έπονται οι επόμενοι. Είκοσι πέντε πρώτες ανεμογεννήτριες από τα Κόκαλα και το Βάλτο(Τρία Σύνορα), το Σταυρό της Βράχας και τον Αηλιά της Βράχας(Γάβραινα) έχουν πάρει άδεια παραγωγού και όπου να είναι εγκρίνονται οι Περιβαλλοντικοί Όροι για να αρχίσει η εγκατάσταση των μεγαθηρίων. Εγκατάσταση μόνο μέσα στο δάσος. Η περιοχή μας δεν έχει γυμνά...

Τελικά διαπιστώνουμε εκ

Οι πικέτες του Διογένη

 

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ το βιβλίο μου: “Σημειώσεις Λευκώματος 2019 – 2020, οι πικέτες του Διογένη”

 Είναι το τέταρτο βιβλίο μου μετά το «Από τον Παγασητικό έως τον Αμβρακικό, ένα Οδοιπορικό στα Πρώτα Σύνορα της Ελλάδας», το «Στο Δρόμο για την Πυθία, Άγραφα – Καρπενήσι - Δελφοί, το Ευρωπαϊκό Μονοπάτι Ε4» και το «Όσα δεν πήρε ο άνεμος του χρόνου, Λαμία 1991-2018 Προτάσεις – Παρεμβάσεις»

Η έκδοση αυτού του βιβλίου δεν ήταν μια εύκολη απόφαση για μένα. Αυτή την περίοδο της πανδημίας το ενδιαφέρον του κόσμου επηρεάζεται και κατευθύνεται από τις αγωνίες και τις δυσκολίες, που προκάλεσε ο κορωνοιός. Κι αυτό είναι ένα βιβλίο με υλικό που αναλώνεται στην «άλλη» καθημερινότητα, φιλοδοξώντας και επιδιώκοντας να θυμίσει ότι η ζωή συνεχίζεται και μας θέλει παρόντες. Δεν

Τώρα την Άνοιξη, τα φίδια

Τώρα την άνοιξη οι μνήμες από τα χρόνια εκείνα, τα παιδικά, στην εξοχή, γίνονται ακόμα πιο έντονες. Τότε ο χειμώνας ήταν αρκετά βαρύς. Την άνοιξη, από τα μέσα του Απρίλη και μετά, η φύση, όπως και να το πεις, ξυπνούσε πραγματικά από τη χειμέρια νάρκη. Τα δέντρα, τα λουλούδια, τα νερά, τα ζώα, τα ερπετά, τα έντομα, οι άνθρωποι σε μια άλλη εγρήγορση. Παντού ζωή∙ και η ομορφιά να πλημμυρίζει. Το χιόνι να υποχωρεί στις κορυφές του Βελουχιού και κυρίως να μένει στα ζερβά και ανήλια, στις ρεματιές και στα μεγάλα λούκια. Τα χόρτα δεν άφηναν χώρο ακάλυπτο και συνεχώς ψήλωναν και ψήλωναν, μέχρι τα ζώα μας να τα τιθασεύσουν.

Στην οικογένεια είχαμε ένα δυσάρεστο ιστορικό γεγονός. Η μάνα της γιαγιάς πέθανε από δάγκωμα φιδιού. Η γιαγιά μου ήταν το γένος Χαλκιά, απ’ την Αγία Παρασκευή. Ήταν το 1927 και δεν θα ήταν πάνω από εξήντα χρόνων. Πήγε νύχτα στο χωράφι να ποτίσει και να αλλάξει το νερό κι έκατσε πάνω στο φίδι. Το φίδι τη δάγκωσε στον κώλο. Έζησε ένα 24ωρο περίπου. Δεν υπήρχε γιατρός και το δάγκωμα ήταν στο πιο δύσκολο μέρος του σώματος. Τότε, όπως έλεγε η γιαγιά μου, προσπαθούσαν με παγανιστικά τερτίπια να ξορκίσουν το δηλητήριο. Δύσκολες εποχές. Τριάντα και σαράντα χρόνια μετά η γιαγιά μου έκλαιγε για τη μάνα της. Τόσο πολύ της στοίχισε αυτός ο

 Οι μαστόροι που έκτισαν το σπίτι μας στην εξοχή, το 1957. Είναι λίγο πριν τα "μαντήλια"

Όχι άλλα Μικρά Υδροηλεκτρικά (ΜΥΗΕ) στο Αγιατριαδίτικο ποτάμι

 

Όχι άλλα Μικρά Υδροηλεκτρικά (ΜΥΗΕ) στο Αγιατριαδίτικο ποτάμι

 Διαβάζω σε μια ανάρτηση στο fb ότι «ο Πρύτανης και διευθυντής του τμήματος Χημείας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, εξηγεί πως τα ψάρια που τρώμε, έχουν πάρει πολλά φάρμακα στη ζωή τους. Ανάμεσα σε άλλα, ο οργανισμός τους έχει ποτιστεί με αναλγητικά, αντιβιοτικά και ψυχιατρικά φάρμακα!» Και συνεχίζει με διάφορα τέτοια στοιχεία το δημοσίευμα, που σε κάνει να

Παλιά φωτογραφία το χωριού (αρχείο Ιωάννης Παλάσκας)

 

Αυτό είναι το σπίτι μας, στην εξοχή

Αυτό είναι το σπίτι μας, απέναντι από το χωριό, τα Πετράλωνα Ευρυτανίας, στη θέση «Πλάτανος» κάτω από το Γλα. Μέτρησα χθες το μονοπάτι με το garmin. Από το χωριό είναι 2,7 χλμ. Αυτή την απόσταση έκαναν η μάνα και ο πατέρας τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής τους, σχεδόν κάθε μέρα. Ο πατέρας μέχρι στα 90 του. Η μάνα έφυγε στα 90 της πριν εννιά χρόνια και ο πατέρας στα 94 πριν πέντε χρόνια.

Το σπίτι κατασκευάστηκε το 1957, όταν ήμουνα 3,5 χρόνων. Θυμάμαι όταν έπεσα μέσα σε μια γούρνα γεμάτη νερό, που την είχαν για την κατάσβεση του ασβέστη, και με έσωσε τελευταία στιγμή η αδερφή μου. Είναι ένα από τα πρώτα έντονα γεγονότα που θυμάμαι στη ζωή μου, κι αυτό πολύ αμυδρά. Το άλλο είναι όταν με πήρε η αγελάδα μας, η τσιβούλα, στα κέρατά της από την

Κάθε φορά που πάω να κόψω ένα αγγούρι θυμάμαι τη γιαγιά μου.

Τα κρεμαστά αγγούρια του κήπου. Αυτή η αγγουριά πήρε φόρα και ανέβηκε στο δέντρο. Από μέρα σε μέρα τη βλέπω ν’ ανεβαίνει, λες και ο στόχος της είναι η κορυφή! Με αντιγράφει… είναι κορυφάκιας.

Κάθε φορά που πάω να κόψω ένα αγγούρι θυμάμαι τη γιαγιά μου. Μέσα στη μέση στη «λάκα» -έτσι λέγαμε το καλύτερο μας χωράφι κάτω από το σπίτι- μέσα στο καλαμπόκι και τις φασολιές, είχε τις αγγουριές σε ένα κομμάτι 2Χ3 περίπου. Εμείς, μικρά παιδιά τρέχαμε όλη μέρα και δεν χορταίναμε με τίποτα. Πηγαίναμε μπουσουλώντας σε μια απόσταση 30 μέτρα από την καστανιά ανάμεσα στο καλαμπόκι, για να μη φαινόμαστε, και τα κόβαμε μικρά τα αγγούρια και τα τρώγαμε επιτόπου, νοστιμότατα! Άλλες ποικιλίες, άλλες νοστιμιές, δεν τα βρίσκεις σήμερα. Αν μας έβλεπε η γιαγιά, έβαζε τις φωνές ρίχνοντας και καμιά μπλάνα «αχ κακόχρονο να’ χετε, σταχτ’ κι κουρνιαχτός, δεν αφήνετε τίποτα να μεγαλώσ’» Η έρμη τα περιποιόταν κάθε μέρα με το δικό της τρόπο, τα σκάλιζε, τα πότιζε, τα φρόντιζε, για να μη λείψει τίποτα από τη φαμελιά των οκτώ νοματαίων. Είπαμε: κλειστή οικονομία, ιδιοπαραγωγή για ιδιοκατανάλωση, μια ολοκληρωμένη διαχείριση πλούσιας διατροφής στην ορεινή Ευρυτανία, την μεταπολεμική μετεμφυλιακή Ευρυτανία…
Ο Τάσος μου έλεγε σήμερα ότι μια κερασιά μας κάτω από το σπίτι φέτος τσακίζονταν στα κεράσια. Τώρα δεν προλαβαίνω να πάω, θα έχουν γεμίσει σκουλήκια... Τι τα λέω τώρα αυτά...

27 Απρίλη 1974 πήγα φαντάρος

Σαν σήμερα, 27 Απρίλη 1974, πριν 46 χρόνια, εκεί στα τέλη της χούντας, «πήγα φαντάρος» και παρουσιάστηκα στο 6ο Σύνταγμα Πεζικού, στην Κόρινθο. Βρήκα τυχαία στο οπισθόφυλλο του «ΗΓΕΜΟΝΑ» του Μακιαβέλι - το βιβλίο ήταν ένα από αυτά που είχα στο σάκο μου για διάβασμα το 1976 - τις διευθύνσεις των μονάδων που είχα «υπηρετήσει». Παρουσιάστηκα στις 27 Απρίλη 1974 και απολύθηκα στις 12 Νοέμβρη 1976, μετά από 30 μήνες και 16 μέρες φυλακή, σύνολο 929 μέρες φαντάρος: Κόρινθος (Κέντρο Εκπαίδευσης), Θήβα (Κέντρο Εκπαίδευσης Πυροβολικού για Λοχίας Διαβιβαστής), Άργος Ορεστικό (149 ΜΜΒΠ στην περίοδο της επιστράτευσης), Καπανδρίτι (Μονάδα αντιαεροπορικών πυραύλων HAWK εδάφους - αέρος), Θεσσαλονίκη - Άσσηρος (μεταφέρθηκε η μονάδα από το Καπανδρίτι στην

Lockdown… και λοιπόν;

Lockdown… και λοιπόν;

Ποιος είπε ότι δεν κάνεις προπόνηση στην κουζίνα; Ζυμώνοντας μπορείς να κάνεις μερικά χιλιόμετρα - ιδεατά - μετρώντας τις περιστροφές στη ζύμη ή κάνοντας «επιτόπου» τροχάδην. Και το αποτέλεσμα είναι πιο απολαυστικό∙ και να … τρώγεται.  Όχι θα κάτσω να σκάσω. Ποιος στέλνει τώρα SMS στο 13033 και άντε να γράφεις σε κόλες  τα στοιχεία σου… για να τρέξεις στη γειτονιά στην άσφαλτο και με βροχή.

Για το ψωμί τώρα. Αυτή τη

Όταν ο λύκος περνούσε...

Όταν ο λύκος περνούσε…

Ούρλιαζαν τα σκυλιά μας, περασμένα μεσάνυχτα, και δεν μας κόλλαγε ο ύπνος. «Τώρα περνάει ο λύκος» έλεγε ο πατέρας. Η λάμπα πετρελαίου έκαιγε κρεμασμένη μπροστά στο τζάκι και το καντήλι κρεμασμένο κι αυτό, κάτω από το τζάκι όμως, γιατί καπνίζει. Το χιόνι έξω μισό μέτρο, παγωμένο. Η αχνή αντιφεγγιά του φεγγαριού τα έκανε όλα περίεργα, σαν βάζαμε το κεφάλι μας στο παραθύρι να κοιτάξουμε, να δούμε τι συμβαίνει. Η αναστάτωση, ανακατεμένη περιέργεια με φόβο, ο παιδικός ο φόβος. Πόσα δεν περνούσαν από το παιδικό μυαλό, αν και είχαμε σκληραγωγηθεί και ατσαλωθεί με τον τρόπο ζωής που κάναμε εκεί στην ερημιά.

Το σπίτι μας ήταν μια

Εικόνες από την εξοχή μια άλλη εποχή... Τώρα μόνο συγκίνηση

Στο δρόμο για την Πυθία: Αγραφα-Καρπενήσι-Δελφοί, το ευρωπαικό μονοπάτι Ε4

Κυκλοφόρησε από τον Εκδοτικό Οίκο Σ. Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ το τρίτο βιβλίο του Στέφανου Σταμέλλου με τίτλο: «Στο δρόμο για την Πυθία:  Άγραφα – Καρπενήσι – Δελφοί, το Ευρωπαϊκό Μονοπάτι Ε4»

Στο βιβλίο περιγράφεται ένα οδοιπορικό οκτώ ημερών ακολουθώντας τη διαδρομή του Ε4 από τα Άγραφα έως τους Δελφούς.  Το τμήμα αυτό του Ε4 διασχίζει μια από τις σημαντικότερες περιοχές της κεντρικής Ελλάδας, με ένα εντυπωσιακό γεωγραφικό ανάγλυφο και με μια ποικιλία ξεχωριστή: βουνά, ποτάμια, δάση, καθώς και πλούσια πανίδα και χλωρίδα με σπάνια είδη. Μια περιοχή με ιδιαίτερη ομορφιά, χωριά με πλούσια παράδοση και ιστορία∙ αλλά και μια διαδρομή ιδανική για πεζοπόρους και ορειβάτες, που επιδιώκουν πολυήμερες περιπλανήσεις στη