26 Οκτ 2012

Τα σταφύλια, ο τρύγος και τα ...καλά κρασιά

Ο τρύγος στο χωριό ήταν μια ξεχωριστή και ευχάριστη διαδικασία. Συνήθως ξεκινούσε στις αρχές του Οκτώβρη και, ανάλογα με τον καιρό, ολοκληρώνονταν μέσα στο μήνα. Από τις αρχές του Σεπτέμβρη ξεπλέναμε τα βαρέλια και τις κάδες και τα βάζαμε στο νερό για να φουσκώσουν ελέγχοντας τα «στεφάνια» και βουλώνοντας τις πιθανές τρύπες και σχισμές με λιωμένο ρετσίνι.
Είχαμε μια μεγάλη ξύλινη κάδη και μια «καδοπούλα», μικρότερη σε χωρητικότητα. Επίσης είχαμε στο υπόγειο 4-5 ξύλινα βαρέλια διαφόρων χωρητικοτήτων. Από 200άρια(λίτρα) και μέχρι 80άρια. Τα βαρέλια είχαν ξύλινες κάνουλες και στο πάνω μέρος μια τρύπα, που ρίχναμε το κρασί, σε σχήμα ημικυκλίου, που έκλεινε με την ανάλογη τάπα. Ήταν χρονιές που βάζαμε μέχρι 700 κιλά κρασί. Ο πατέρας κάποια χρόνια δεν έπινε καθόλου νερό. Ξυπνούσε στο βαρέλι. Τώρα μου διαμαρτύρεται λέγοντας δεν μπορεί να πιει πάνω από 2-3 ποτήρια και ανάλογο τσίπουρο. Το ήπιε όλο μαζί…

Παλιές φωτογραφίες, σκαλίζοντας το παρελθόν

1942, στο Πανηγύρι της Παναγίας στους Δομιανούς. Ο θείος Τάσος με τη θεία Σουλτάνα και το ένα παιδί, η γιαγιά και ο πατέρας μου (τότε 21 χρονών)
1949, ο πατέρας μου φαντάρος με το πένθος, λόγω του πρόσφατου θανάτου του θείου Τάσου και της οικογένειάς του τον Γενάρη του '49 στο Καρπενήσι
1947, ο πατέρας και η μάνα στο Καρπενήσι (η μάνα πρέπει να είχε γεννήσει πρόσφατα την Ειρήνη ή να ήταν έγκυος)
Η οικογένεια του θείου Τάσου με τη γυναίκα του, τα δύο παιδιά και την πεθερά του, στη Σύρο
Η μοναδική φωτογραφία που έχουμε του θείου Στέφανου, που σκοτώθηκε στην Τριφύλλα του Κλειτσού, τον Αύγουστο του '46, 22 χρονών.