9 Ιαν 2009

Το σπίτι μας στα Πετράλωνα, στην "εξοχή"


Το σπίτι μας...
Κατασκευάστηκε το 1957. Το παλιό ήταν ισόγειο. Ο πατέρας μου είναι ο ίδιος μάστορας, κτίστης. Ήμουνα τριών χρόνων όταν κτίστηκε. Από τις πρώτες εικόνες στη ζωή μου, που έρχονται στη μνήμη μου, είναι η άτυχη στιγμή, όταν έπεσα μέσα σε μια "γούρνα" γεμάτη με νερό (ήταν η γούρνα για την κατάσβεση του ασβέστη στο χτίσιμο), η εικόνα των μαστόρων στη σκεπή, στο τέλος, στον "καβαλάρη" λίγο πριν τα "μαντήλια", το κουβάλημα των πλακών από το "βράχο", στο γάιδαρο, για το σκέπασμα του σπιτιού, αλλά και η δύσκολη στιγμή όταν με έπιασε η αγελάδα μας από τις τιράντες στα κέρατά της και με έκανε βόλτες.

Είναι ανώγιο με δύο μεγάλα δωμάτια, τη σάλα, τζάκια και στα δύο δωμάτια, με τρία μικρά παράθυρα σε κάθε δωμάτιο, και την κουζίνα απέξω. Έχει ξύλινο πάτωμα και ταβάνι, εκτός από τη σάλα, που έχει μόνο μαδέρια, για να κρεμάμε το καλαμπόκι. Το μπαλκόνι, ξύλινο με μεγάλα μαδέρια και η τσιμεντένια σκάλα που κατεβαίνουμε στην αυλή. Εχει ξυλοδέματα, που το κάνουν στέρεο και τα χωρίσματα είναι με "πλεκτό" και σοβά. Τα ξύλα του είναι "δέντρινα" και καστανιές. Λιγότερα κέδρα και ελατίσια

Στο κατώι, ένα μέρος "φιλοξενούσε" τα μεγάλα ζώα μας, τις αγελάδες, το άλογο και τη γαιδούρα, και στο άλλο είχαμε την αποθήκη με τα βαρέλια για το κρασί και για τα τυριά, τις καρδάρες και τα ασκιά με την αρτμή και τις νταμιζάνες με το τσίπουρο
Με τον σεισμό, που έγινε στις 5-2-1966, έπαθε ζημιές. Έπεσε η καμινάδα, έπεσε ένα τμήμα της σκεπής μέσα και ορισμένες πλάκες, άνοιξε στις γωνίες και μας άνοιξε και η σκάλα, απομακρύνθηκε από το σπίτι ελαφρώς... Τις ζημιές τις επισκευάσαμε... Πήραμε βέβαια το δάνειο των σεισμοπλήκτων και φτιάξαμε το 1974 (μετά από οκτώ χρόνια...) το καινούργιο μας σπίτι στο χωριό. Ήταν η αιτία να γίνουμε κι εμείς, οι εξοχίτες, πρωτευουσιάνοι... Μετακομίσαμε στο χωριό, αν και ποτέ δεν νιώσαμε "Πετραλωνίτες". Είμαστε πάντα "εξοχίτες"...

4 Ιαν 2009

Τα έθιμα του γάμου στο χωριό

Δείτε εδώ τα έθιμα του γάμου στο χωριό μας, όπως τα κατέγραψε μια μελετήτρια, η Σταυρούλα Βώβου, το 1968, "με επιτόπια έρευνα" όπως αναφέρεται
http://pergamos.lib.uoa.gr/dl/object/uoadl:4856

3 Ιαν 2009

Το άγαλμα του Διόνυσου

Τυχαία στα πολιτιστικά της χθεσινής ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ (2/1/2009) το μάτι μου έπεσε επάνω στο άγαλμα του Διόνυσου, που βρέθηκε στο Γλα και φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Κατά καιρούς μου έλεγε η μάνα μου την ιστορία. Ένα ζευγάρι αγροτών από τη Χόχλια γύρω στο 1935 οργώνοντας το χωράφι τους στην πλαγιά του Γλα, πάνω από τα Λαγέικα, βρήκε το άγαλμα. Και μάλιστα λένε, η αγρότισσα επειδή δεν είχε παιδιά, το έπαιζε στην αγκαλιά της σαν μωρό, χαρούμενη. Η ιστορία περιπλέκεται, αφού αναφέρεται ότι κάποιος "έξυπνος" το πήρε και προσπάθησε να το πουλήσει στο εξωτερικό, αλλά συνελήφθηκε στο καράβι.

Το άγαλμα είναι χάλκινο και το ύψος του είναι 48 εκατοστά. Ο Διόνυσος εμφανίζεται κισσοστεφανωμένος. Το αγαλματίδιο είναι εξαιρετικής κατασκευής, χρονολογείται στην ελληνιστική εποχή και είναι μια ελεύθερη απόδοση ενός αγάλματος του Διονύσου που κατασκευάστηκε σε Εργαστήριο του Αργους κατά τον Ε αιώνα π.Χ., το οποίο ανήκε στη Σχολή του Πολυκλείτου.

Όσο για την προέλευσή του, η αρχαιολόγος Σέμνη Καρούζου συμπεραίνει ότι η μακρά περίοδος της κυριαρχίας των Αιτωλών στους Δελφούς πρέπει να τους εξοικείωσε με τα αργολικά έργα που βρίσκονταν στο Πυθικό Ιερό και ότι αυτό το αντικείμενο τέχνης παραγγέλθηκε πιθανότατα για ένα Αιτωλικό Ιερό.

Στο αγαλματίδιο αυτό επικεντρώνεται το ενδιαφέρον όλων όσοι έχουν ασχοληθεί με την αρχαία ιστορία του νομού μας.

Λέγεται ότι στην αρχαία Οιχαλία, που κατά μια εκδοχή τοποθετείται στον Γλα, κατοικούσαν οι αρχαίοι Δόλοπες, ένα από τα τέσσερα φύλα της Ευρυτανίας. Οι Δόλοπες έκαναν επιδρομές και λεηλασίες στις γύρω εύφορες περιοχές, όπως στην κοιλάδα του Σπερχειού, και οχυρώνονταν στην ακρόπολη του Γλα. Ίσως και το άγαλμα να ήταν αποτέλεσμα μιας τέτοιας επιδρομής...